Prywatnie- o mojej chorobie i przemyśleniach.

Podziel się ze znajomymi
  • 71
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Nadszedł czas na post bardziej prywatny i osobisty, w którym jednak pozwoliłam sobie opuścić najmniej miłe fragmenty mojej choroby i przeżyć z nią związanych. Długo zastanawiałam się, czy jest sens o tym pisać, ale doszłam do wniosku, że warto takim wpisem udowodnić, z jak wielu spraw nie zdajemy sobie sprawy i na jak wiele rzeczy tak naprawdę nie mamy wpływu…

Nigdy nie przypuszczałam, że zwykłe zapalenie oskrzeli może zamienić się w tak poważne zapalenie płuc. Jak wiecie, trafiłam do szpitala. Był to czas ogólnie trudny dla mnie. Ciągłe badania, bezustanne leki dożylne, ich skutki uboczne, stres (dodatkowa niewydolność serca spowodowała, że podejrzewano też u mnie zapalenie osierdzia), obraz cierpiących ludzi itp… nie były dla mnie przyjemne. Po 15 dniach udało się zbić tzw. CRP (białko ostrej fazy) do postaci w miarę satysfakcjonującej lekarzy, lecz z obawy o inne narządy zaprzestano dalszego leczenia. Nie w pełni zdrowa i na wpół żywa wróciłam do domu (cieszyłam się tym jak dziecko). Niestety nie jestem jeszcze w pełni sił i długo nie będę. Leczenie wciąż trwa, póki co w warunkach domowych, jednak jestem przygotowana, że wisi nade mną miano powrotu do szpitala. Jedyne co mi pozostało, to nadzieja, że będzie już tylko lepiej.

I tak z dnia na dzień przypomniałam sobie o życiu pełnym cierpienia, bólu, goryczy i bezsilności. Celowo pisze „przypomniałam sobie”- znałam takie życie z przeszłości, niestety od najmłodszych lat wiele chorowałam.  Dotychczasowe plany znikły niczym domek z kart. Liczył i liczy się jedynie dzień obecny i to, co stanie się dalej. Jest jednak okazja do wielu przemyśleń, które ponownie zagościły mocno w moim życiu:

Po co pędzić?

Nie warto. Życie toczy się wszędzie, nawet w szpitalu, tylko wolniej. Jest czas na wyciszenie, przemyślenia, modlitwę i szczerą rozmowę. Czemu nie umiemy tak na co dzień? Warto zwolnić.

Ból uczy pokory

W moim odczuciu, ból fizyczny jest gorszy od psychicznego. Czujemy się wobec niego bezradni, możemy jedynie czekać i mieć nadzieję, że wkrótce to, co najgorsze minie. Zdajemy sobie wówczas sprawę, jak jesteśmy mali… Pokora to cecha, o której często zapominamy…

Rzeczy ważne czy banalne?

Rzeczy, które na co dzień wydają się nam być bardzo ważne, tak naprawdę w obliczu choroby są banalne. Cóż oznaczają trzytygodniowe odrosty paznokci, siniaki na ciele po zastrzykach czy sześciotygodniowe odrosty włosów- NIC, PO PROSTU NIC.

Moja choroba

Moja choroba

Przewartościowanie życia

A może tak warto przewartościować swoje życie? Wiem, to trudne, ale nie niemożliwe.

Nagle umiem więcej zadbać o siebie, o swoje zdrowie i samopoczucie, które nie przekładam nad inne „ważne” sprawy. Co niby może być ważniejszego od zdrowia?  Pracuje też nad nowymi rozwiązaniami w swoim życiu- jeśli nie tak, zrobię to inaczej. Nauczyłam się także rezygnować z pewnych rzeczy, nic na siłę, jeśli się nie uda- trudno, może innym razem szczęście dopisze (dobrym tego przykładem jest fakt, że w tym czasie odbyło się See Bloggers, którym żyłam, a w którym nie mogłam uczestniczyć).

Każdy dzień to dar

Łapmy każdy dzień jakby był ostatnim w naszym życiu. Starajmy się go wykorzystać, jak najlepiej umiemy. Przestańmy marudzić, a w zamian za to, dostrzeżmy, co tak naprawdę jest ważne. Praca po godzinach czy rodzina? Szef czy ja? Codzienne obowiązki czy chwila dla siebie?

Nieśmy pomoc

Pomagajmy i wspierajmy innych, być może podobnie chorych do nas – to nie ma znaczenia. Czasem wystarczy dobre słowo – czy umiemy je wypowiedzieć? Okazujmy serce i do ludzi i do zwierząt- dobro wraca.

Nie dogadzajmy wszystkim

I jeszcze jeden ostatni wniosek- wszystkim nie dogodzimy i nawet nie starajmy się tego robić. Skąd takie przemyślenie? Otóż w tym przykrym czasie dla mnie zostałam też posądzona o to, że wymyślam, że wcale nie jestem chora, a jedynie nie chcę czegoś zrobić… Odcięłam się od tego, uznałam, że nie warto się tłumaczyć, że czasem lepiej powiedzieć „Twoja racja, a mój spokój”.

Z tego miejsca pragnę bardzo podziękować moim najbliższym- czyli mężowi i babci, którzy wykazali się ogromną miłością, troską i cierpliwością do mnie w tym ciężkim okresie oraz wszystkim czytelnikom, którzy byli ze mną w tych trudnych chwilach.

Przeczytaj także

  •  
  •  
  •  

Dodaj komentarz

26 komentarzy do "Prywatnie- o mojej chorobie i przemyśleniach."

avatar
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Monika Kocot
Gość

Najważniejsze to nigdy się nie poddawać, bo po każdej burzy wychodzi słońce. Walcz Kochana o zdrowie, bo bez niego i miłości najbliższych nie ma nic…

Monika
Gość

Zycze Ci kochana spokojnego wypoczynku i duzo sily oraz szybkiego bezbolowego powrotu do pelni zdrowia. Tekst bardzo trafny uwazam tak samo <3

Elea
Gość

Bardzo mądre przemyślenia. Dojrzale, szczerze i bez ogródek. Dużo zdrowia ci życzę!

xMagda94x
Gość

Wiem co przeżywasz, moja babcia przez długi czas walczyła z zapaleniem płuc i to była dla niej męczarnia.
Kochana życzę Ci dużo, dużo zdrowia ❤

Kopalnia Twojego Stylu
Gość

Znam te refleksje. Mnie też ciągłe choroby nauczyły, że: trzeba zadbać o siebie a nie tylko dogadzać ludziom dookoła, warto poświęcić się pasji, nie warto pędzić nie wiadomo gdzie i samemu się nakręcać.

Julka Dydak
Gość
To prawda. W trudnych chwilach życiowych zawsze przychodzą nam pewne przemyślenia. “po co to wszytko”, “dlaczego tak pędzimy” dlaczego nie zwolnimy “? Czas biegnie jak okamgnienie nie zauważamy wokół siebie piękna jakie nas otacza, bo żyjemy w biegu…. Aż tu nagle bum…! I…, zwalniamy. Ale czy zwolnimy na dłuższą metę…? W końcu wszystko przychodzi do normy. Choroba mija, problemy znikają, a my co robimy? Większość z nas dalej gna przed siebie zapominając o tym co ich spotkało. Taka przekorna natura człowieka. Ja przebywając w szpitalu z moimi bliskimi będąc jeszcze zdrowa i patrząc na cierpienie ludzkie też tak myślałam… Po… Czytaj więcej »
IZABELA
Gość

W mysl pewnego , znanego motta:CARPE DIEM- chwytaj dzien, ciesz się każda jego chwilą…I ja po pewnych życiowych przejsciach przewartościowallam soje piorytety .Nie bogactwo materialne lecz duchowe i przezycia sa dla mnie cenniejsze. Nauczylam sie cieszyc z malych, drobnych rzeczy…piekny zachod słońca, spacer z psem w lesie…Moje życie uległo spowolnieniu …nie za wszela cenę.Mam cele, dążenia ale realizuję je juz inaczej….i nie za wszelka cenę…A zdrowie jest najcenniejsze..I staram się cenić je na co dzien i dbać w miare swoich możliwości…Zyczę Tobie wiary, siły i odszukania swoich byc może nowych celów w życiu…Pozdrawiam serdecznie!

Iza
Gość

Kasiu,wszyscy razem martwiliśmy się o Ciebie. Ulżyło nam gdy napisałaś,że wróciłaś do domu. Życzymy Ci szybkiego powrotu do zdrowia. Pozdrowionka dla braciszka i babci. Iza,Marcin i dzieciaki 😊

izalacz
Gość

Wszystko o czym piszesz dotyczy większości z nas. Szkoda tylko, że do takich wniosków dochodzimy dopiero po tym, jak coś niedobrego nam się przydarzy… Życzę powrotu do zdrowia i pełni sił, a jak już będzie wszystko dobrze, to nie zapominaj o tym wszystkim o czym napisałaś. Pozdrawiam 🙂

Ania
Gość

Kochana życzę powrotu do zdrowia.Twój post jest wartościowy i prawdziwy.Zgadzam się z tym.Myślenie zmienia się w chwili zetknięcia z nieszczęściem.Ja od miesiąca żyje w ogromnym stresie z powodu mojego syna.Jeżeli moje podejrzenie się sprawdzi to przez całe życie czeka mnie ciężka praca i rehabilitacja z moim 1,5 rocznym szczęściem.Wiem jedno -zrobię wszystko żeby w dorosłym życiu mógł funkcjonować samodzielnie.Buziaki i jestem z Tobą.

STEFANIA KUPCZAK
Gość

Wspolczuje 🙁 Ja jestem alergikiem i tez czesto mam zapalenie oskrzeli, ostatnio w polowie czerwca, ale na szczescie do zapalenia pluc nie doszlo choc niewiele brakowalo. Po 8 zastrzykach i 7 dniach brania doustnie antybiotyku sie wyleczylam. Pozdrawiam serdecznie i zycze zdrowia <3

Granivera
Gość
Ja 2 i pół roku temu otarłam się o śmierć. Nadciśnienie tętnicze w ciąży zagrażało mojemu życiu, jak i życiu synka. Cesarka na CITO. Nie pozwolili mi się nawet przebrac… Później walka o życie dziecka. Zamiast cieszyć się macierzyństwem, modliłam się o życie dziecka… Takie sprawy sprawiają,z Że człowiek przewartościowuje swoje życie. Ma się wrażenie, że życie płynie obok. Że czas się zatrzymał… Nic się nie liczy … Wszystko da się jakoś naprawić,, ale zdrowie gdy się zepsuje już nie da się z reguły naprawić… Wieki temu Kochanowski pisał : Ślachetne zdrowie, Nikt się nie dowie,Jako smakujesz,Aż się zepsujesz. To… Czytaj więcej »
Kasia Dudziak
Gość

Bardzo mi przykro że Cię coś takiego spotkało. Współczuje. Wiem zapalenie oskrzeli jest paskudne i może mieć okropne następstwa. Dwa razy miałam i prawie straciłam głos. Na szczęście nie przeobraziło się to w zapalenie płuc. Życzę Ci dużo zdrowia i niech Cię nie opuszcza. Pozdrawiam.